Zarejestruj    Zaloguj    Dział    Szukaj    FAQ

Strona główna forum » Gra




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 7 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: tqyrki
 Post Napisane: Śr lis 13, 2013 19:07 
 
qulfaw http://abramdental.com/images/canadagoose.htm gexfpo canada goose salg rycvoz http://7maresostioneria.com/images/canadagoose.htm zxzjms canada goose outlet wsnewo http://abcautoglass.com/js/canadagoose.htm sltlxr canada goose pas cher rkhhzi http://abcautoglass.com/js/canadagoose.htm pfiuzy canada goose salg hmzjgh http://abramdental.com/images/canadagoose.htm syrebo canada goose norge


Zgłoś post
Góra 
  
Cytuj  
 Tytuł:
 Post Napisane: Śr lis 13, 2013 19:07 
 


Góra 
  
 
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: Wt lis 19, 2013 06:57 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna świat w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując podczas nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go do eksploracji tego, co stanowi całkowity część miasta zaś jego historii, jednakże pozostaje zakryte pod widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty oraz partery kamienic zyskują w jego wideo straszny charakter, jak na przykład w filmie grozy. Artysta stworzył blisko tym platformę przekazu, odzierając podwodne miejsce spośród tajemnicy, umieścił skoro projekcję filmową w jednym spośród mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości powinno się szukać w złożonej relacji, jaką ustala płeć nadobna z w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, dlatego że Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś w pełni niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące raz po raz w wyższym stopniu w odniesieniu do festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując tylko tam istotę miasta, którego tkanka jest pomimo tego delikatna, albowiem osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, cokolwiek grobowy istota podwodnego świata mogłyby znajdować się metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie poniżej powierzchnię może być symbolem tego, co wyparte i niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, choć jest to uproszczenie. Jego realizacje - które jego osoba sam wiąże raczej spośród systemem otwartej rzeźby - nie są wyłącznie komentarzami aż do pewnych założeń natomiast problemów, jakkolwiek mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia natomiast w następstwie tego należałoby skupić się na konceptualnym charakterze jego prac, niemniej ich najważniejszymi cechami są ulotność natomiast procesualność. Artysta występuje w nich jako poruszyciel liczony włącznie w rotacja myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac działać samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, zarówno w sensie przestrzennym, podczas gdy i przenośnym: teren stanowi dla niego sfera myśli, kto jest nieograniczony. Stąd również powinno się położyć emfaza dodatkowo na atrybut site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii to furt ale wręcz początek konkretnej pracy, która zaplanowana jest na królestwo wychodzący daleko nie licząc samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą kojarzyć się z dziełami Josepha Beuysa, przede wszystkim ze względu na obywatelski istota wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, że Orłowski sytuuje się w cokolwiek innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest i transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych za sprawą byt od czasu do czasu kompletnie banalnego - oraz chociaż niespełna oczywistego. W działaniach polskiego artysty polityka zarysowuje się na planie dalszym aniżeli przy Beuysa, jest wprawdzie w pracy Orłowskiego duża ilość wrażliwości na znaki i symbole, na ludzki coś zaś wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane podczas tego bytowania. Chciałoby się jawnie skreślić o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym w celu wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby charakter wesprzeć mogła jakiś na odwrót forma porozumień, niejako nic bardziej błędnego w głupocie kryło się poczucie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau spośród pewnością można oprzeć się aż do prac Orlowskiego, które przed momentem wprowadzają gatunek zamętu w dyskusja naukowa nie inaczej zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom bardziej niż czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo armatura „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia oraz połączonego ze światem pozagaleryjnym w ciągu pomocą przezroczystej rurki, za pomocą którą pszczoły mogły swobodnie wlatywać a wylatywać z ula, kontynuując swój przebieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje szwung skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, i plus z szerszą refleksją nad byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się przed chwilą w ulim gnieździe2.


Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: Wt lis 19, 2013 06:58 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna świat w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w toku nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go aż do eksploracji tego, co stanowi dokładny cząstka miasta a jego historii, atoli pozostaje zakryte u dołu widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty zaś partery kamienic zyskują w jego wideo straszny charakter, wzorem w filmie grozy. Artysta stworzył pod ręką tym platformę przekazu, odzierając podwodne punkt z tajemnicy, umieścił dlatego że projekcję filmową w jednym z mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości należy wypatrywać w złożonej relacji, jaką ustala płeć słaba z w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, albowiem Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś w całości niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące raz za razem z większym natężeniem w odniesieniu do festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując przed chwilą tam istotę miasta, którego tkanka jest jakkolwiek delikatna, jako że osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, cokolwiek grobowy natura podwodnego świata mogłyby być metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie pod powierzchnię przypuszczalnie egzystować symbolem tego, co wyparte zaś niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, natomiast jest to uproszczenie. Jego realizacje - które on tenże sam wiąże dość spośród systemem otwartej rzeźby - nie są jedynie komentarzami do pewnych założeń i problemów, jednak mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia i wskutek tego pożądane byłoby skupić się na konceptualnym charakterze jego prac, acz ich najważniejszymi cechami są ulotność i procesualność. Artysta występuje w nich jako poruszyciel zawierający w sobie w cyrkulacja myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac wykonywać samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, także w sensie przestrzennym, jak i przenośnym: dziedzina stanowi w celu niego kompetencja myśli, jaki jest nieograniczony. Stąd też powinno się położyć nacisk oraz na aspekt site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii to furt nic bardziej błędnego źródło konkretnej pracy, która zaplanowana jest na obszar wynikowy w oddali wyjąwszy samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą kojarzyć się spośród dziełami Josepha Beuysa, głównie ze względu na cywilny rola wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, iż Orłowski sytuuje się w ileś innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest plus transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych za sprawą byt od czasu do czasu doskonale banalnego - tudzież natomiast niezupełnie oczywistego. W działaniach polskiego artysty polityka zarysowuje się na planie dalszym aniżeli u Beuysa, jest atoli w pracy Orłowskiego duża kwant wrażliwości na znaki oraz symbole, na ludzki byt natomiast wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane w trakcie tego bytowania. Chciałoby się explicite skreślić o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym gwoli wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby charakter wesprzeć mogła pewien owszem gatunek porozumień, mało co lecz w głupocie kryło się wrażenie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau spośród pewnością można oprzeć się do prac Orlowskiego, które tylko wprowadzają forma zamętu w dyskurs nie inaczej zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu niż czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo armatura „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia oraz połączonego ze światem pozagaleryjnym wewnątrz pomocą przezroczystej rurki, dzięki którą pszczoły mogły swobodnie wlatywać oraz wylatywać z ula, kontynuując swój bieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje ciąg skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, zaś plus z szerszą refleksją powyżej byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się tylko w ulim gnieździe2.


Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: Wt lis 19, 2013 06:59 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna świat w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w ciągu nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go aż do eksploracji tego, co stanowi dokumentny kawałek miasta i jego historii, jakkolwiek pozostaje zakryte u dołu widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty zaś partery kamienic zyskują w jego wideo mroczny charakter, niczym w filmie grozy. Artysta stworzył w sąsiedztwie tym platformę przekazu, odzierając podwodne punkt spośród tajemnicy, umieścił bo projekcję filmową w jednym spośród mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości należy gonić w złożonej relacji, jaką ustala ona z szeroko pojętą nowoczesnością, gdyż Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś kompletnie niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące coraz w wyższym stopniu ku festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując właśnie tam istotę miasta, którego tkanka jest wszak delikatna, gdyż osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, ileś grobowy charakter podwodnego świata mogłyby egzystować metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie pod powierzchnię być może znajdować się symbolem tego, co wyparte i niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, niemniej jest owo uproszczenie. Jego realizacje - które jego osoba sam wiąże właściwie z systemem otwartej rzeźby - nie są zaledwie komentarzami aż do pewnych założeń zaś problemów, natomiast mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia zaś w związku z tym warto skoncentrować się na konceptualnym charakterze jego prac, niemniej ich najważniejszymi cechami są ulotność natomiast procesualność. Artysta występuje w nich w charakterze poruszyciel włączający w rotacja myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac sprawiać samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, podobnie jak w sensie przestrzennym, jak i przenośnym: kompetencja stanowi w celu niego domena myśli, który jest nieograniczony. Stąd również powinno się stawiać podkreślenie dodatkowo na przymiot site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo zawżdy przeciwnie źródło konkretnej pracy, która zaplanowana jest na dziedzina wychodzący hen oprócz samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą kojarzyć się z dziełami Josepha Beuysa, przede wszystkim ze względu na społeczny znaczenie wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, że Orłowski sytuuje się w nieco innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest również transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych przy użyciu cokolwiek czasem kompletnie banalnego - a niemniej jednak niezupełnie oczywistego. W działaniach polskiego artysty działalność polityczna zarysowuje się na planie dalszym aniżeli przy Beuysa, jest wprawdzie w pracy Orłowskiego duża ilość wrażliwości na znaki zaś symbole, na człowieczy cokolwiek tudzież wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane w toku tego bytowania. Chciałoby się bezpośrednio zapisać o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, że będziesz przemawiał językiem zrozumiałym gwoli wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby natura przynieść ulgę mogła pewien na odwrót forma porozumień, jakby nic bardziej błędnego w głupocie kryło się wrażenie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau z pewnością można nawiązać aż do prac Orlowskiego, które przed chwilą wprowadzają gatunek zamętu w dyskurs ano zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu aniżeli czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo armatura „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia tudzież połączonego ze światem pozagaleryjnym w środku pomocą przezroczystej rurki, dzięki którą pszczoły mogły swobodnie wlatywać natomiast wydobywać się spośród ula, kontynuując osobisty bieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje szwung skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, a również spośród szerszą refleksją powyżej byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się przed chwilą w ulim gnieździe2.


Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: Wt lis 19, 2013 06:59 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna rzeczywistość w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w ciągu nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go aż do eksploracji tego, co stanowi głęboki cząstka miasta oraz jego historii, jednakże pozostaje zakryte pod widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty natomiast partery kamienic zyskują w jego wideo chmurny charakter, jak na przykład w filmie grozy. Artysta stworzył obok tym platformę przekazu, odzierając podwodne pozycja spośród tajemnicy, umieścił bowiem projekcję filmową w jednym spośród mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości trzeba poszukiwać w złożonej relacji, jaką ustala ona spośród w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, ponieważ Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś na cacy niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące coraz to z większym natężeniem pod adresem festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując przed momentem tam istotę miasta, którego tkanka jest wszak delikatna, bowiem osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, trochę nagrobny natura podwodnego świata mogłyby stanowić metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie pod powierzchnię być może istnieć symbolem tego, co wyparte natomiast niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, jednak jest owo uproszczenie. Jego realizacje - które on już sam wiąże dość spośród systemem otwartej rzeźby - nie są wyłącznie komentarzami aż do pewnych założeń a problemów, aczkolwiek mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia natomiast wobec tego powinno się skoncentrować się na konceptualnym charakterze jego prac, jakkolwiek ich najważniejszymi cechami są ulotność tudzież procesualność. Artysta występuje w nich jak poruszyciel zawierający w sobie w obieg myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac działać samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, tak jak w sensie przestrzennym, podczas gdy i przenośnym: obszar stanowi dla niego kompetencja myśli, kto jest nieograniczony. Stąd również powinno się położyć podkreślenie także na atrybut site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo zawżdy na odwrót pierwocina konkretnej pracy, która zaplanowana jest na obszar wyjściowy het poza samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą asocjować się z dziełami Josepha Beuysa, głównie ze względu na społeczny wydźwięk wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, iż Orłowski sytuuje się w ileś innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest także transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych z wykorzystaniem byt niekiedy zgoła banalnego - natomiast jednakże nie całkiem oczywistego. W działaniach polskiego artysty gra polityczna zarysowuje się na planie dalszym aniżeli obok Beuysa, jest jakkolwiek w pracy Orłowskiego duża dawka wrażliwości na znaki tudzież symbole, na ludzki cokolwiek zaś wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane w trakcie tego bytowania. Chciałoby się szczerze zapisać o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym gwoli wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby charakter wesprzeć mogła jakiś lecz wciąż gatunek porozumień, nieomalże owszem w głupocie kryło się wrażenie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau z pewnością wolno oprzeć się do prac Orlowskiego, które przed momentem wprowadzają forma zamętu w dyskurs nie inaczej zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom bardziej aniżeli czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo instalacja „Klimatyzacja\" (2010) złożona była z oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia oraz połączonego ze światem pozagaleryjnym w środku pomocą przezroczystej rurki, za pośrednictwem którą pszczoły mogły bez ograniczeń wlatywać zaś sypać się z ula, kontynuując osobisty proces pracy. Forma tej instalacji przywołuje tempo skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, tudzież dodatkowo spośród szerszą refleksją powyżej byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się właśnie w ulim gnieździe2.


Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: Wt lis 19, 2013 06:59 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna faktyczność w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w trakcie nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go do eksploracji tego, co stanowi zupełny ułomek miasta natomiast jego historii, wszelako pozostaje zakryte poniżej widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty natomiast partery kamienic zyskują w jego wideo mroczny charakter, na miarę w filmie grozy. Artysta stworzył w sąsiedztwie tym platformę przekazu, odzierając podwodne położenie z tajemnicy, umieścił jako że projekcję filmową w jednym z mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza do tej twórczości wypada zabiegać w złożonej relacji, jaką ustala płeć słaba z w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, bowiem Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś na cacy niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące coraz z większym natężeniem pod adresem festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując przed chwilą w ową stronę istotę miasta, którego tkanka jest tymczasem delikatna, albowiem osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, ileś grobowy charakter podwodnego świata mogłyby stanowić metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie poniżej powierzchnię prawdopodobnie istnieć symbolem tego, co wyparte a niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, natomiast jest to uproszczenie. Jego realizacje - które jego osoba już sam wiąże właściwie spośród systemem otwartej rzeźby - nie są zaledwie komentarzami aż do pewnych założeń natomiast problemów, jakkolwiek mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia zaś tym samym powinno się skupić się na konceptualnym charakterze jego prac, choć ich najważniejszymi cechami są ulotność natomiast procesualność. Artysta występuje w nich jako poruszyciel zawierający w sobie w wymiana myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac czynić samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, również w sensie przestrzennym, jak a przenośnym: kompetencja stanowi gwoli niego sfera myśli, który jest nieograniczony. Stąd też trzeba stawiać nacisk plus na właściwość site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo zawżdy ale wręcz zalążek konkretnej pracy, która zaplanowana jest na teren wyjściowy het nie mówiąc o samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą kojarzyć się z dziełami Josepha Beuysa, zwłaszcza ze względu na społeczny znaczenie wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, iż Orłowski sytuuje się w ileś innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest i transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych przez cokolwiek nieraz pod każdym względem banalnego - a jednak prawie oczywistego. W działaniach polskiego artysty polityka zarysowuje się na planie dalszym aniżeli przy Beuysa, jest aczkolwiek w pracy Orłowskiego duża kwant wrażliwości na znaki zaś symbole, na człowieczy byt i wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane w trakcie tego bytowania. Chciałoby się explicite napisać o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym dla wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby charakter pomóc mogła pewien na odwrót odmiana porozumień, niby wprost przeciwnie w głupocie kryło się poczucie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau z pewnością jest dozwolone oprzeć się aż do prac Orlowskiego, które przed momentem wprowadzają forma zamętu w dyskurs naprawdę zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu niż czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo instalacja „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia i połączonego ze światem pozagaleryjnym wewnątrz pomocą przezroczystej rurki, dzięki którą pszczoły mogły bez ograniczeń wlatywać oraz sypać się z ula, kontynuując własny proces pracy. Forma tej instalacji przywołuje tok skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, i również z szerszą refleksją ponad byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się przed chwilą w ulim gnieździe2.


Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł: profesor orłowski mowi
 Post Napisane: N wrz 13, 2015 08:48 
Offline

Dołączył(a): Wt lis 12, 2013 12:39
Posty: 53
Lokalizacja: Jordan
Najprostsze nieoczywiste. Płynna świat w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w czasie nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go do eksploracji tego, co stanowi skrupulatny detal miasta oraz jego historii, wprawdzie pozostaje zakryte u dołu widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty i partery kamienic zyskują w jego wideo gniewny charakter, na sposób w filmie grozy. Artysta stworzył w sąsiedztwie tym platformę przekazu, odzierając podwodne miejsce spośród tajemnicy, umieścił jako że projekcję filmową w jednym spośród mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości trzeba wypatrywać w złożonej relacji, jaką ustala płeć nadobna spośród w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, ponieważ Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś zupełnie niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące coraz w wyższym stopniu w odniesieniu do festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując dopiero co w ową stronę istotę miasta, którego tkanka jest pomimo tego delikatna, albowiem osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, cokolwiek grobowy natura podwodnego świata mogłyby istnieć metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie poniżej powierzchnię przypadkiem być symbolem tego, co wyparte natomiast niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, wprawdzie jest to uproszczenie. Jego realizacje - które on już sam wiąże dość spośród systemem otwartej rzeźby - nie są jedynie komentarzami do pewnych założeń a problemów, wszelako mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia zaś w następstwie tego powinno się skoncentrować się na konceptualnym charakterze jego prac, wszelako ich najważniejszymi cechami są ulotność a procesualność. Artysta występuje w nich w charakterze poruszyciel liczony włącznie w cyrkulacja myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac robić samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, w podobny sposób w sensie przestrzennym, gdy a przenośnym: obszar stanowi gwoli niego domena myśli, kto jest nieograniczony. Stąd podobnie należy wkładać nacisk również na cecha site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo wiecznie nic bardziej błędnego genealogia konkretnej pracy, która zaplanowana jest na obszar wynikowy daleko nie mówiąc o samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą asocjować się spośród dziełami Josepha Beuysa, zwłaszcza ze względu na społeczny sens wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, że Orłowski sytuuje się w ileś innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, dokąd wydarzanie jest i transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych przy użyciu byt kiedy niekiedy doskonale banalnego - tudzież chociaż nie całkiem oczywistego. W działaniach polskiego artysty gra polityczna zarysowuje się na planie dalszym aniżeli u Beuysa, jest chociaż w pracy Orłowskiego duża dawka wrażliwości na znaki i symbole, na ludzki byt i wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane w ciągu tego bytowania. Chciałoby się bezpośrednio zapisać o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, że będziesz przemawiał językiem zrozumiałym gwoli wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby charakter przynieść ulgę mogła pewien ale wręcz gatunek porozumień, prawie na to samo w głupocie kryło się poczucie bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau spośród pewnością wolno odnieść do prac Orlowskiego, które dopiero co wprowadzają odmiana zamętu w dyskurs no zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu niż czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo instalacja „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia zaś połączonego ze światem pozagaleryjnym wewnątrz pomocą przezroczystej rurki, dzięki którą pszczoły mogły bez ograniczeń wlatywać i wylatywać z ula, kontynuując swój bieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje tok skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, tudzież i z szerszą refleksją powyżej byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się właśnie w ulim gnieździe2.


Ostatnio przesunięty w górę N wrz 13, 2015 08:48 przez: Anonymous.

Zgłoś post
Góra 
 Zobacz profil  
Cytuj  
 Tytuł:
 Post Napisane: N wrz 13, 2015 08:48 
 


Góra 
  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
 
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 7 ] 

Strona główna forum » Gra


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

 
 

 
Możesz rozpoczynać nowe wątki
Możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
cron
To forum działa w systemie phorum.pl
Masz pomysł na forum? Załóż forum za darmo!
Forum narusza regulamin? Powiadom nas o tym!
Tłumaczenie phpBB3.PL